Feel the Blues with all that Jazz
English (United Kingdom)Polish (Poland)
Home Polish Music Edmund Fetting Edmund Fetting - Nim wstanie dzien (2002)

Edmund Fetting - Nim wstanie dzien (2002)

User Rating: / 1
PoorBest 

Edmund Fetting - Nim wstanie dzień (2002)

Image could not be displayed. Check browser for compatibility.


1. Nim wstanie dzień
2. Miała na imię
3. Bliska i daleka
4. Pod dębem książęcym
5. Ksieżyc we włosy
6. Tacy jesteśmy ładni
7. A jednak żal
8. Żołnierskie buty
9. Przyjdzie dzień
10. Piosenka-wrzesień
11. Mój bracie
12. Jesienne piwo
13. To trudna rzecz
14. Piosenka o niebieskich ptakach
15. Przyzwyczaiłem się
16. Halo tu portier
17. Wszystko jedno
18. Był raz osioł
19. I teraz cię pytam
20. Nasze wdowy
21. Tik tak
22. Niemoralne dziewczyny
23. Czterej pancerni i pies
24. Przed nami Odra
25. Nie szukaliśmy śmierci
26. Dzieci wojny
27. Dzień dobry Nike

Aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, piosenkarz, muzyk jazzowy. Studia aktorskie rozpoczął w warszawskiej PWSA (później PWST), ale ich nie ukończył, usunięty za "brak talentu". Zadebiutował w Teatrze Ziemi Opolskiej, z którym związany był do 1950. Kolejne sezony (1951/52 i 1952/53) spędził w zespole aktorskim Teatru im. W. Bogusławskiego w Kaliszu. Był także asystentem reżysera. W latach 1953-56 występował na deskach Teatru Jaracza i Nowego w Łodzi oraz przez krótki okres w warszawskim Teatrze Komedia. Od 1957 w gdańskim Teatrze Wybrzeże, gdzie w przedstawieniach reżyserowanych przez A. Wajdę, J. Golińskiego i Z. Hübnera stworzył swoje najwybitniejsze kreacje. Po powrocie do Warszawy grał w teatrach: Dramatycznym (1960-66). Najciekawsze role stworzył w Powszechnym (1974-79 i 1980-84) za dyrekcji Z. Hübnera, potem we Współczesnym (1979-80), Na Woli (1984-86) i Kwadracie. Łącznie zagrał kilkadziesiąt pierwszo- i drugoplanowych ról teatralnych.

Niemal od początku istnienia telewizji blisko z nią współpracował. Zagrał prawie w stu spektaklach poniedziałkowego Teatru Telewizji, Teatru Prozy, a także w Teatrze Sensacji i Teatrze "Kobra". Współpracował również ze Studiem Opracowań Filmów w Warszawie, gdzie na potrzeby kinematografii i telewizji stworzył kilka wybitnych kreacji w dubbingu, m.in. w "Dwunastu gniewnych ludziach" Lumeta. Był także lektorem czytającym komentarze do filmów dokumentalnych.

Dysponował szerokim wachlarzem środków artystycznych. Z powodzeniem grywał zarówno postaci pełne liryzmu, ciepła, szlachetności, jak i skrajnie negatywne, chłodne i cyniczne, które jednak mimo wszystko zachowały pewną dozę wdzięku. Charakterystyczny, lekko ironiczny uśmieszek dystansowały go od otoczenia i odtwarzanej postaci. Warunki fizyczne, wygląd zewnętrzny, elegancja spowodowały, że chętnie obsadzano go w rolach inteligentów, wojskowych, arystokratów, dyplomatów, uczonych, lekarzy i duchownych. W filmach i w telewizyjnych widowiskach sensacyjnych często odtwarzał komisarzy policji lub wyrafinowanych przestępców. Najchętniej grywał role współczesne, choć w jego bogatym dorobku nie brakowało także ról kostiumowych.

Pierwsze kontakty Fettinga z muzyką sięgają jeszcze lat okupacji (fascynacja zespołem braci Brodzińskich, orkiestrą George'a Scotta, pianisty Stępowskiego). W latach czterdziestych zapoznał się z nagraniami jazzowymi, które zaczął także kolekcjonować. Dzięki bratu pianiście, i pod jego kierunkiem, rozpoczął naukę gry na fortepianie. Jako muzyk (pianino, akordeon) i kierownik jazzowej grupy "Marabut" debiutował w warszawskiej YMCA w sezonie 1947/48. Po powrocie do Warszawy związał się z Polskim Radiem (jako aktor, konferansjer, piosenkarz). Ta współpraca trwała aż do śmierci. Debiutował jako lektor w Radiowym Studiu Piosenki, prowadzonym przez A. Osiecką i J. Borkowskiego. Tam też rozpoczął karierę jako piosenkarz. Głównie kojarzony z balladą, gatunkiem, w którym uznawany był za mistrza. Wykonywał m.in. piosenki muzyków o proweniencji jazzowej: K. Komedy, A. Trzaskowskiego, A. Kurylewicza, K. Sadowskiego, a także A. Walacińskiego, A.J. Marka i M. Małeckiego. Największy rozgłos i uznanie przyniosło mu wykonanie ballady "Nim wstanie dzień" (muz. K. Komeda, sł. A. Osiecka) z filmu "Prawo i pięść" oraz piosenki "Deszcze niespokojne..." (muz. A. Walaciński, sł A. Osiecka) do serialu "Czterej pancerni i pies". Wykonywał także piosenki ze światowego repertuaru, np. "Il faut savoir" (To trudna rzecz) z repertuaru Ch. Aznavoura czy "September Song" (muz. K. Weill), w jazzowej aranżacji Z. Namysłowskiego. Popularność przyniosła mu śpiewana rola Higginsa w "My Fair Lady" (aranż. Roman Czubaty). Brał także udział w licznych koncertach estradowych. Od 1953 do 1982 był członkiem SPATiF-ZASP, w tym przewodniczącym Oddziału Gdańskiego (1958-60). ---Andrzej Androchowicz, filmpolski.pl

download: uploaded yandex 4shared mediafire solidfiles mega filecloudio nornar anonfiles ziddu

back

 

Before downloading any file you are required to read and accept the
Terms and Conditions.

If you are an artist or agent, and would like your music removed from this site,
please e-mail us on
abuse@theblues-thatjazz.com
and we will remove them as soon as possible.


Polls
What music genre would you like to find here the most?
 
Now onsite:
  • 144 guests
Content View Hits : 91267192